Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2007

Στο γηροκομειο ...


Συνηθιζεται το 15μελες του Λυκειου που φοιτω την τελευταια μερα των μαθηματων πριν τις Χριστουγεννιατικες διακοπες να κανει επισκεψεις στα δυο γειροκομεια της πολης μας και να μοιραζει καποια τροφημα που τις προηγουμενες μερες εχουν μαζεψει οι μαθητες, σε φτωχες οικογενειες.

Ετσι λοιπον σημερα ,οπως καθε χρονο, καναμε το ιδιο. Χωριστηκαμε σε δυο ομαδες, εγω μαζι με καποια αλλα παιδια πηγαμε σ' αυτο το γηροκομειο που βρισκετε λιγο εξω απο τη Λιβαδεια, σε ενα πανεμορφο τοπιο, πλουσιο σε πρασινο με πολλες ελιες. Αρχικα θαυμασα τους χορους του κτηριου που ηταν πεντακαθαροι και τακτοποιημενοι, αλλωστε το γηροκομειο εγκαινιαστηκε πριν μολις τρια χρονια και δεν εχει καμοια σχεση με αυτα που βλεπουμε στη τηλεοραση. Μετα επισκευτηκαμε τα δωματια. Οι περισσοτεροι απο τους ηλικιωμενους ηταν στα κρεβατια τους , τους βαρεναν σιγουρα πανω απο 80 χρονια και ηταν αρκετα καταπονημενοι. Δυο απ' αυτους συγκινήθηκαν που μας ειδαν και εκλαψαν και συγκινηθηκαμε επισης ολοι ( ισως λιγο περισσοτερο τα κοριτσια).

Λιγο μετα πηγαμε στο εργαστηρι των ατομων με αναπηρια (το οποιο συστεγαζεται) και ειδαμε καποιες χειροτεχνιες που που ειχαν δημιουργησει. Αυτο που μου εκανε πολυ μεγαλη εντυπωση ομως ηταν τα πραγματικΑ τεραστια παζλ που ειχαν καταφερει να φτιαξουν. Οταν λεω τεραστια το εννοω γιατι τρια πιαναν μονα τους τουλαχιστον μισο τοιχο.

Προς το τελος της επισκεψης κατσαμε για λιγο στο χωρο υποδοχης και κουβεντιασαμε με την υπευθυνη του γηροκομειου η οποια μας ειπε μερικα περιστατικα οπου τα παιδια των γεροντων τους αφηναν στη μοιρα τους. Εμενα με συγκλωνησε.

Ηταν ενας παππους που στα νιατα του ειχε να αναθρεψει τον ανιψιο του γιατι οι γονεις του ειχαν πεθανει. Ενω σπουδαζε λοιπον τα παρατησε ολα για αυτον. Σπουδασε τελικα ο ανιψιος φαρμακοποιος στην Ιταλια και ηρθε η ωρα που επρεπε ο παππους να παει στο γηροκομειο. Ειχε ομως αλτσχαιμερ και το γηροκομειο δε τον δεχονταν γιατι δεν ειχε τις καταλληλες υποδομες και γιατρους. Ετσι ο φαρμακοποιος ανιψιος των ναρκωσε ωστε να τον δεχτουν, οπως κι εγινε. Οταν το καταλαβαν αυτο στο γηροκομειο τους προτεινε να τον δεσουν!!! Μετα απο μια ευδομαδα ομως πεθανε κατα τις δυο το βραδυ. Οταν ειδοποιησαν τον ανιψιο αυτος τους διαολοστειλε και τους ειπε οτι θα ερθει το πρωι γιατι θελει να κοιμηθει!!! Τελικα η αχαριστια δεν εχει ορια.


Ας φυγουμε ομως λιγο απο την επισκεψη στο γηροκομειο και ας σκευτουμε λιγο πιο γενικα. Ειναι φανερο πως μονο καθε Χριστουγεννα σκευτομαστε τους ανημπορους και μας πιανει κατι και κανουμε αγαθοεργιες. Τι γινετε ολη την υπολοιπη χρονια αυτοι οι ανθρωποι δεν υπαρχουν; Δε πεινουν; Δε νιωθουν μοναξια;

Μπορει καποιος να θεωρει τετοιες πραξεις συμβολικες αλλα πιο καλο θα ηταν αντι να κανουμε συμβολικες πραξεις να κανουμε πραξεις ουσιωδεις τετοιες που να ενεργοποιουν ολο το χρονο αυτο το κρατος προνοιας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: